with every heartbeat

Så.. er eg heime etter den beste, sjukaste, kulaste, mest uvirkelige sommaren ever. Det går ikkje ann å forklare en gang. Og det er først no når eg kjem heim at det går opp for meg kor virkelig bra det har vert. Og at eg faktisk for omtrent ett år sida holdt på å sei nei til heile opplegget.
Eg har fått så ufattelig mange bra vennar, som eg absolutt aldri kjem til å glømme. Og det er sånn egentlig litt trist, at eg ikkje kjem til å glømme dei... for eg kjem til å gå i eit heilt fuckings år og tenke på dei konstant. Ikkje berre folka, men filmen óg. Herregud, det er som å vente på en stor gave i posten, som man egentlig ikkje veit heilt sikkert om man blir glad for eller ikkje.
Eg kjem til å vere så jævlig stressa at eg må drikke meg wasted på premierechampagne når den tid kjem. Lovar. Det blir fælt. (og kult på samme tid selfølgelig). Colosseum liksom, jesus. Må kjøpe øreproppar.Eg har så lyst å fortelle alle folk her heime interne vitsar og alt som har skjedd, men det går ikkje. For ingen hadde forstått det uansett, og det er pisskjedelig for alle andre å høre på alt sånt naturligvis. Og det må eg forstå. Takk gud for facebook & facebookchat. Død over musikk atm, blir trist av absolutt alle sangar som blei spilt under produksjonen. Herregud. Eg blei uansett fortalt at det var ekstremt normalt med en ferdigmedinnspilling-depresjon. At det kunne eg nesten berre regne med å få. Man har liksom vert i fokus så lenge. Og så kommer man plutselig heim, uten mat til samme tid kvar dag, varmejakker når man fryser, sminke om dagen, kaffi 8 gongar dagen, eit kamera som filmer deg 10 timar dagen, osvosv...
Det er en merkelig følelse. Men det går nok fort over. Noo veit eg sånn egentlig ikkje ka eg skal skrive. Eg vil legge ut masse bilder, for eg har sjukt mange. Men det går så treigt. Og dessuten er det meir posebilder enn setbilder. På bildet rett over hadde eg på blits forresten!!!!!!!!!!!!! herreguuud, sjukt skumle killerblikk eg fekk då altså. Ødela jo bildet seff. Men dei filma vidare, det gjekk fint.
Og personen over her, saman med meg og den vaakre klapparen er Malin. En av dei mest geniale og beste personane eg noken gang har møtt. Aldri har eg seriøst vert med noken som har så genial humor. Eg har ledd så ekstremt masse. BTW, visste dokke at det er en egen klapperjobb? Hallo, chill jobb då. Tulla, det er ikkje det. Man får masse kjeft. Men det er kult då. "Ka jobbar du med?" "Neeh, er klapper".
Det MÅ óg vere Malin over her som har fått meg til å skifte dialekt. Eller generelt alle på produksjonen egentlig. Eg hører det ikkje sjølv!! KRISE. Eg blir jo ledd av, det skal jo ikkje gå ann. Har begynt å høre det litt sjølv faktisk... og det er skummelt. Og stygt. Men kjekt på samme tid. Blir nok normalt ganske fort igjen får vi håpe.
Her er meg med en livsfarlig kabel forresten. Berre sånn.. for å legge det ut liksom. Skjer så lite i Sauda veit de.

Og så var vi i Stavanger då. I frihelga. Budde heilt aleine i leilighet nesten rett ved sentrum og greier. Fantastisk helg. Tok den litt vel hardt ut... og fikk en fin smell når vi kom tilbake til Sauda. Følte oss ganske skyldige då, ja. Sååå verdt det.MEN, no er eg i tilbake i Førde. Og det er kjipt. Men det er óg superfint på samme tid, nettopp fordi eg har verdens kulaste vennar her heime uansett. Når enkelte skjønne folk skriker i det du kjem inn på hotellrommet i Oslo, skjønner man at ein egentlig savnar alt der heime ganske så masse også. Så eg skal nok takle det året her så fint, så.
I morra er det klassebildetid & eg gruar meg!!! WTF, diva? Ok, flaut. Men greit. Det blir bra.

Cháo